شرم بادت ساعتی دل چند جا مهمان بود

گر همی حق پرسی از من عاشقی کار تو نیست

زان که می بینم که میلت با هوا یکسان بود

عاشقی بر خواب و خورد و تخت و ملک و سیم و زر

عشقبازی زیبد آنکس را که جان بازد به عشق

ذبح معظم جان او را دیت قربان بود

گرد عشق شه مگرد ار عافیت جویی همی