داغ غیرت برنهد چون رغبتش با آن بود

سفره ساز از پوست خور از گوشت خمر از خون دل

از جگر ده نقل چون قومی ترا بر خوان بود

در بلا چندی بماند صابر و شاکر شود

از برای اوست گویی صفوت اندر گلستان

حجت تهدید با اهل ارچه بی تاوان بود

این چنین ست ار برانی تعبیه در راه عشق