چنگ در فرمان او زن عمر خود را زنده دار

گر چه بر منشور او توقیع الرحمن بود

ای سنایی تیر عشقت بر جگر معشوق زد

زخم را مرهم از آن جو کش چنین پیکان بود

گر نه فردا روزگارت را به غم تاوان بود