دیو گریان نشود تا به سخن بر کرسی

آن که باشد که ز گفتار تو شادان نشود

خاصه شهر غلامان تو گشتند چه باک

ار مرید تو همه عامه فراوان نشود

آن لب پر شکر و در تو خندان نشود

سخن راست همی گویی بی روی و به حشر

رو که بر تو سخنت حجت و برهان نشود