تا چو بستان نشوی پی سپر خلق ز شوق

تا بد و نیک جهان پیش تو یکسان نشود

کفر در دیده انصاف تو پنهان نشود

دلت از شوق ملک روضه و بستان نشود

تا مهیا نشوی حال تو نیکو نشود

تا پریشان نشوی کار به سامان نشود