ز جانت کم شود آن یک دو قطره کز تو چکید

که دیدی از بنی آدم که بر سریر سرور

دو دم کشید کز آن صد هزار غم نچشید

به شهوتی که برانی چه خوش بوی که همی

نگر چه شوخ جهانیست زان که جفت از جفت

خوشی نیافت که تا پاره ای ز جان نبرید

چو دل نهادی بر نور روز هم در وقت