چون دو سر نیستی چو دو پیکر

از برون گر چه هست عریان بحر

از درون هست فرشش از گوهر

کمر گوهرین کجا یابی

زان زیادت پذیری و نقصان

که تو یک رویه ای بسان قمر

بی زر و سیمی ای برادر از آنک