بانگ برداشتم از غایت نومیدی و عشق

سی و دو تابش پروین ز سهیل و ز قمر

خواست کز پیش درم بگذرد از بی خبری

چون چنان دید ز غم شد دل من زیر و زبر

گفتم: ای عشوه فروشنده انگارده خر

از خداوند نترسی که بدین حال مرا

بگذاری و کنی از در من بنده گذر