صد شب اندر غمش از اشک دو چشمم چو شمر

اندرین بود که از نازکی و مستی و شرم

خواب مستانه در آن لحظه در آورد حشر

سر بر آنجای نهاد آن سمن تازه که بود

او چو تنگ شکر و گشته سراسیمه ز خواب

من چون طوطی شده بی خواب در اندیشه خور

او شده طاق به آرام و من از بوسه زدن