غوک را جامه بهری جوی و من از شرم عدو

در همه عالم امروز چو من نیست دگر

طوق دارند عدو پیش درم فاخته وار

تام دیدند ز خاطر شجر پر ز ثمر

روزها گشته چو خفاش مرا خانه ستر

لیک بی برگ و نوا مانده ام از گردش چرخ

همچو طوق گلوی فاخته و شاخ شجر