زشت باشد گر بدو رجعت کنم بار دگر

این ز همت صلح دیده باز نپذیرفت سمع

و آن ز نهمت وصل نادیده قرین شد با بصر

شیخ گفت آن گوش کاندر هجر او کردم فدا

در چنین حالی چنین آزاد مردی کرد او

می ندیدم در جهان پیری ازو آزاده تر

ای ز بخشش بخل را چون کوه کرد مغز خشک