وی ز کوشش خصم را چون ابر کرده دیده تر

در چنین حالی چنین آزاد مردی کرد او

می ندیدم در جهان پیری ازو آزاده تر

ای ز بخشش بخل را چون کوه کرد مغز خشک

باطنت را دین به صحرا آورید از بهر صلح

چون نگه کرد اندرو از ابره به دید آستر

گر نماند درد و گردی در میان نبود عجب