آنکه آن ساعت که او را چرخ آبستن بزاد

جز خصال و نام سرهنگ و عمید نامور

آنکه همچون عقل و دولت رای او را بود و هست

هم بر گفتن صواب و هم بر رفتن ظفر

شد عقیم سرمدی از زادن چون او پسر

کرده وهمش عرصه گردون قدرت را مقام

کرده فهمش تخته قانون قسمت را ز بر