پس بزودی زو برون آید چو آتش از حجر

راکبش گر سوی مشرق تازد از مغرب بر او

گر چه در روزه ست مفتی کی نهد حکم سفر

سم او سنبد حجر را در زمان الماس وار

هر که نامت بر زبان راند از بدی در یک زمان

خضروارش حاضر آرد نزد ایشان ما حضر

گوهری در کف تو زاده ز دریای اجل