ای ضعیفان از سپیدی مویتان شد همچو شیر

پیش از آن کاین چشم عبرت بین فرو ماند ز کار

پند گیرید ای سیاهیتان گرفته جای پند

عذر آرید ای سپیدیتان دمیده بر عذار

وی ظریفان از سیاهی رویتان شد همچو قار

پرده تان از چشم دل برداشت صبح رستخیز

پنبه تا از گوش بیرون کرد گشت روزگار