ور بقا خواهی ز درویشان طلب زیرا که هست

در عرب بواللیل بود اندر قیامت بونهار

پرده دار عشق دان اسم ملامت بر فقیر

پاسبان در شناس آن تلخ آب اندر بحار

بود درویشان قباهای بقا را پود و تار

تا ورای نفس خویشی خویشتن کودک شمار

چون فرود طبع ماندی خویشتن غافل بدار