کی بود در باد خرسندی و در آتش وقار

عور کرد از کسوت عار ار ز دوده آدمی

زان که اندر تخم آدم عاریت باشد عوار

حلم و خرسندی در آب و گل طلب کت اصل ازوست

حلم خاک و قدر آتش جوی کآب و باد راست

گرت رنگ و بوی بخشد پیله ور صد پیلوار

تا تو اندر زیر بار حلق و جلقی چون ستور