عافیت را سرنگون سار اندر آویزی بدار

گر چه پیوستست بس دورست جان از کالبد

ور چه نزدیکست بس دورست گوش از گوشوار

پیشگاه دوست را شایی چو بر درگاه عشق

عاشقان را خدمت معشوق تشریفست و بر

عاقلان را طاعت معبود تکلیف ست و بار

زخم تیغ حکم را چه مصطفا چه بوالحکم