نوربخشی چون سپهر و درفشانی چون سحاب

نور اگر خواهی چنین شو سوی آن شمع تبار

بوالمعالی احمد بن یوسف بن احمد آنک

آسمان دانشست و آفتاب روزگار

حقگزاری چون زمین و مایه داری چون بهار

آن گهر باری که چون بیدار شد از کتم عدم

ماند بی چونان گهر بحر عدم تا حشر خوار