رفت قاصد چون بدید آن کان علم و فضل را

معمتد گردی مرا و هم تو باشی میر و مار

چاکری را نامزد کرد او که نعمان را بخوان

تا کند او این جدل در پیش تخت شهریار

گفت: آمد ملحدی در پیش خسرو بادسار

می چنین گوید که زرق ست این مسلمانی و فن

خود شریعت چون ردایی کش نه پودست و نه تار