درهم آمد کشتئی شد درزهایش ناپدید

رخ نهادم سوی قصر و تخت شاه تاج دار

چون رسیدم بر کران دجله کشتی رفته بود

بود نخلی منکر آنجا تختهایش بر قطار

از سر نخل آمدش لیف و درو شد صد مرار

حلقه های آهنین دیدم ز سنگ آمد برون

اندر آمد دو مرار و کشتئی شد پایدار