چون مردمک دیده عزیزی بر ما ز آنک

چون شاخ ز طیار و چو افلاک ز سیار

فعل تو چنانست که دیگر ز معاصی

واجب نشود بر تو یکی روز ستغفار

در چشم تو سیم و زر ما هست چنین خوار

چون نقطه نقش ست دل آنکه ابا تو

دو روی و دو سر باشد چون کاغذ پرگار