مشک و پشکت یکیست تا تو همی

مر ترا فرع جوی و اصل گذار

ره رها کرده ای از آنی گم

عز ندانسته ای از آنی خوار

ناک ده را ندانی از عطار

دل به صد پاره همچو ناری از آنک

خلق را سر شمرده ای چو انار