وی مانده ز آزار تو ما سوخته و زار

ای بی سببی از بر ما رفته به آزار

دل برده و بگماشته بر سینه ما غم

گل برده و بگذاشته بر دیده ما خار

ما در طلب زلف تو چون زلف تو پیچان