بستر از خار و خسک ساز ای پسر اکنون چو گل

هر که بالا زود گیرد زود میرد چون شرار

قطره آبی که آن را از هوا گیرد صدف

روزگار آن را تواند کرد در شاهوار

تا چو دستنبوی بر دست شهان گیری قرار

روزها چشم و چراغ عالمی گردد چو شمع

هر که پیماید ز دیده قامت شبهای تار