از لطف و بخشش تو چو شمس ای فلک محل

آنرا که کشت بوالحسن از زخم ذوالفقار

آخر گشاد تیر علوم تو از علاج

بر مرگ سوی شخص فروبست رهگذار

وز جود و بر یافت همه خلق بر و بار

پرمایه ای چو گوهر و پر سایه ای چو ماه

پس چونکه هست روی عدو از تو همچو قار