چشمم همی ستاره از آن بارد از مژه

از هیچ رادمرد به صد شعر یک شعار

تا پنجگانه ایم دهند از دویست شعر

روزی هزار بار دو چشمم شود چهار

زیرا که چون شبست برو روزگار تار

هستی سخن چه سود کسی را که نیستی

از سر همی برآرد هر ساعتی دمار