من بدو چون بنگرم یا او به من چون بنگرد

با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار

روی او اندر صفا و روشنی چون آینه ست

باز روی من ز آب دیدگان باشد بحار

من همی او گردم و او من به روزی چند بار

از لبم باد خزان خیزد که از تاثیر عشق

چون از آن دندان کژ مژ خود بخندد چون بهار