گر به سینه صد دلستی خون شدستی چون انار

جان من آتش همی گیرد که از دون همتی

هرکرا بیند، همی گیرد چو آب اندر کنار

غیرت آنرا که چون نارنگ ده دل بینمش

بنده از وی آمنم زیرا که روزی بیشک ست

در طویله عشوه او صد کس اندر انتظار

در حرم هر کس در آید لیک از روی شرف