آفتاب اینک برآمد چند خسبم همچو کوه

بس خطا باشد درین تهمت شنودن بوی بار

ناله داوود هم برخاست از صحرای غیب

حضرت سیمرغ کو تا بشنود آن ناله زار

در شعاع نور افتم بی سر و بن دره وار

شیر مردان در جهان چون ذره باشد نزد تو

دل برآورده به قهر از کلی جانشان دمار