از خرد بس نادر افتند کز بن یک چوب گز

چون عمر در زین نشیند بوالحسن باید سوار

تا نه این رحمت کند در حلقه های طاوها

تا نه این مردی نماید در حضور ذوالفقار

عزریائیلی برآید از پی اسفندیار

چشم چون بر دیدن افتد کی بود در ظرف حرف

باز تا بر دست باشد کی کند تیهو شکار