ناله را نزدیک عزت گر جوی حرمت بدی

بر خیال چشمه معبودیه کرد اختصار

آب در بستان آدم می رود لیکن چه سود

از کلوخی گل برون آید ز دیگر سوی خار

باغبان هرگز ندادی نیم جو را ده خیار

کار آن دارد که افتد در خم چوگان فقر

نام آن گیرد که باشد چون سها زرد و نزار