من فتنه بر آن تافته و تافته گر بر

بنشانده به خواری خرد عافیتی را

زنجیر دلاویز تو چون حلقه به در بر

ای زلف تو از آتش رخسار تو پرتاب

دیوانه بسی دارد در هر شکن و پیچ

آن سلسله مشک تو بر طرف قمر بر

یارب که همی تا چه بلا بارد هر دم