ابلهان باز ندانند طنین را ز زفیر

هر کسی شعر سراید ولیکن سوی عقل

در به خر مهره کجا ماند و دریا به غدیر

زیرکان مادت آواز بدانند از طبع

سخنت غافل بود از هیبت دریا دل آنک

بحر اخضر شمرد دیده او چشم ضریر

مطلع شعر تو چون مطلع شمس ست ولیک