شاعر از شعر تو گوید چه عجب داری از آنک

کز جوار دم من باد می افشاند عبیر

هم به جانت که بیاراسته جانم چون جهان

تا زبانم بر مدح تو جری شد چو جریر

از زمین آب به دریا شود آتش به اثیر

ای جهان هنر از عکس جمال تو جمیل

ای دو چشم خرد از نور قرار تو قریر