بود هم فر فرزدق داعیه جر جریر

از حصار بود خود آنگاه برهی کز نیاز

پایمال مسجد و میخانه گردی چو حصیر

هست تا نفس نفیست باعث تعلیم دیو

گر خطر داری ز حق دان ور نداری زو طلب

کت زوال آید چو از از خود سوی خود باشی خطیر

آفتاب نوربخش آنگاه بستاندش نور