آفتاب نوربخش آنگاه بستاندش نور

بود هم فر فرزدق داعیه جر جریر

گر خطر داری ز حق دان ور نداری زو طلب

کت زوال آید چو از از خود سوی خود باشی خطیر

چون کند دعوی تمامی پیش او بدر منیر

هست آتش خشم و شهوت بخل و کین و طمع و آز

وردت این باد از چنین آتش که «اجرنا یامجیر»