میری از حرصست چون مور از تهور همچو مار

«انکرالاصوات» خواند اندر نبی «صوت الحمیر»

در نعیم خلق خود را خوش سخن کن چون طبیب

در جحیم خشم چون گبران چه باشی باز فیر

پی به روز حشر یک رنگند مور و مار و میر

خود همه عالم نقیری نیست پیش نیک و بد

چیست این چندین نقاره و نقرکی بهر نقیر