پی به روز حشر یک رنگند مور و مار و میر

در نعیم خلق خود را خوش سخن کن چون طبیب

در جحیم خشم چون گبران چه باشی باز فیر

میری از حرصست چون مور از تهور همچو مار

خود همه عالم نقیری نیست پیش نیک و بد

چیست این چندین نقاره و نقرکی بهر نقیر

انقیاد آر ار مسلمانی به حکم او از آنک