تنگ میدان باش در صحرای صورت همچو قطب

یا مخوان «فوضت امری» یا مگو کس را امیر

بامداد «ایاک نعبد» گفته ای در فرض حق

چاشتگه خود را مکن در خدمت دونی حقیر

تا به تدبیر تو باشد گشت چرخ مستدیر

ای خمیرت کرده در چل صبح تایید الاه

چون تنورت گرم شد آن به که بربندی فطیر