میدهیش از خوانچه ابلیس در لوزینه سیر

هر که از خود رست و عریان گشت آن کس را به فضل

حلها پوشی طرازش «ذلک الفوز الکبیر»

و آنکه او پیوسته زیر پوست ماند چون پیاز

از در کوفه وصالت تا در کعبه رجا

نیست اندر بادیه هجران به از خوفت خفیر

از همه عالم گریزست ار همه جان و دل ست