نیست اندر بادیه هجران به از خوفت خفیر

و آنکه او پیوسته زیر پوست ماند چون پیاز

میدهیش از خوانچه ابلیس در لوزینه سیر

از در کوفه وصالت تا در کعبه رجا

از همه عالم گریزست ار همه جان و دل ست

آن تویی کز کل عالم ناگریزی ناگزیر

کم نگردد گنج خانه فضلت از بدی ها ما