ای جوان بختی که کم دیدست چون تو چرخ پیر

شاخ اگر از ابر اقبال تو یابد مایه ای

هر بری کز وی برآید اختری گردد منیر

ای بلند اصلی که کم دادست چون تو خاک پست

روی زی صدرت نهادم با دل امیدوار

پشت کرده چون کمان از بیم تیر زمهریر

تا ز هر دستی بدانی آنکه در ایام خویش