دست محمود جهانگیر آخر از زلف ایاز

چون طراز آخته فردا بخواهی ریختن

گر کشد بر جامه جاهت فلک نقش طراز

با هزاران حسرت از چنگ اجل کوتاه گشت

جان به دانش کن مزین تا شوی زیبا از آنک

زیب کی گیرد عمارت بی نظام دست یاز

شاه معنی کی کند کابین مدح تو قبول