به آتش رخ او ره که یافت کز تف عشق

ز راه دیده که یارد قبول کرد هواش

که دیده روزی با نور روی او پیوست

ازو نگشت جدا تا نکرد نابیناش

هزار جان و جگر سوخت زلف دود آساش

کسی که بسته او شد زمانه داغی کرد

میان جانش ز «لن تفلحوا اذا ابداش»