دو طوق زرین گشتی به شکل اژدرهایش

در آب تیره که در وی شکربنگدازد

چو خوی و خلق تو گیرد فرو خورد خاراش

اگر ز رای تو تاثیر یافتی گردون

هر آنچه وهم تو صورت کند ز عالم عقل

حروف جامه جان پوشد ار کشد صحراش

برهنه باشد اگر در حجاب غیب رود