ولیک نیست کریمی جز از تو اندر عصر

از آنکه نیست کس آسوده دل ز برگ و نواش

بزرگوارا دانی که مر سنایی را

جز از عطای کریمان نباشد ایچ سناش

که تا کند کف او از کف نیاز جداش

ازین همه که تو دانی که کیستند ایشان

به مدح هر که غلو کرد فکرت داناش