گفت بگذار و در زحیر مباش

ای سنایی تو بر نظاره خلق

در سخن فرد و بی نظیر مباش

در زحیری ز سغبه گفتن

در هوای صفا چو بوتیمار

دردت ار هست گو صفیر مباش

با قرارست نور دیده سر