چون شود پیر تو آن روز جوان تر شمرش

ذات عشق ازلی را چون می آمد گهرش

هر که را پیرهن عافیتی دوخت به چشم

از پس آن نبود عشق بتی پرده درش

خاصه اندوه چنین بت که همی از سر لطف