خواهم از عارضه بی خبری کور و کرش

نی نی از غیرت من نیست روا این یک لفظ

کاندر آن چهره پرنور و لب چون شکرش

چشم و گوشی که چو من بیند و چون من شنود

من همی روز خود آن روز مبارک شمرم

که کمروار یکی تنگ بگیرم ببرش

نه که خود روز مبارک بود آن را که کند